Park Velikana

ALEKSA ŠANTIĆ

(1868–1924)

...I svuda gdje je srpska duša koja,
Tamo je meni otadžbina moja,
Moj dom i moje rođeno ognjište

Moja otadžbina, Aleksa Šantić

Aleksa Šantić, srpski književnik i dopisni član Srpske kraljevske akademije, rođen je 27. maja 1868. godine u trgovačkoj porodici u Mostaru gdje je proveo najveći dio života. Upravo zbog toga, Šantića nerijetko nazivaju pjesnikom Mostara. Rano je ostao bez oca, pa je živio kod strica. Imao je braću Jakova i Jeftana i sestre Persu i Zoricu. U Mostaru je završio osnovnu školu, nakon čega je trgovačke škole učio u Ljubljani i Trstu.

Bio je jedan od urednika književnog časopisa Zora, koji je pokrenuo sa Jovanom Dučićem i Svetotzarom Ćorovićem, a njegov društveni i kulturni rad, kojim je zadužio srpski narod u gradu na Neretvi, nije se završio na tome. Osnivač je Srpskog pjevačkog društva Gusle i prvi potpredsjednik mostarskog pododbora Prosvjete. Bio je saradnik Bosanske vile i brojnih drugih časopisa. Zbog svoje djelatnosti i pripadanja mostarskom književnom krugu, hapšen je od strane austrougarske vlasti.

Pored poezije Šantić je pisao i drame u stihu, a bavio se i prevodilačkim radom. Dok nije izgradio vlastiti književni izraz, Šantić je stavarao pod uticajem Radičevića, Zmaja i Vojislava Ilića.

Šantićeve pjesme, od kojih su najpoznatije: Mi znamo sudbu, Emina, Pretprazničko veče, Ostajte ovdje, Moja otadžbina odišu rodoljubivim, elegičnim i ljubavnim motivima. Njegova ljubavna poezija donosi nam ambijent i mirise juga, kamenite Hercegovine, behara i šadrvana, dok njegovu rodoljubivu poeziju krasi ljubav prema narodu iz kojeg je potekao i podsjećanje na njegovu mučeničku prošlost.

Aleksa Šantić umro je od tuberkuloze u Mostaru 2. februara 1924. godine.

U čast Alekse Šantića, njegovo ime danas nose brojne škole u Srpskoj i Srbiji, a svake treće godine na književnoj manifestaciji Šantićeve večeri poezije dodjeljuje se nagrada koje nosi ime ovog književnika.